شاید این آپ با بقیه ی آپام خیلی متفاوت باشه و نظم ادبی وبلاگ رو هم بهم بزنه. اما فکر می کنم لازمه که اعتراف کنم چقدر خوشبختم. اعتراف کنم که خدا چه نعمت های بزرگی به من داده و چقدر نسبت به من لطف داشته و داره.

کسایی که منو می شناسن می دونن که خیلی مذهبی نیستم، اما اعتقادات خاص خودم رو دادم. من اعتقاد دارم که خدا در تک تک ثانیه های زندگیم همراهم بوده و هست. به قول غزل، ردپای خدا رو در جای جای خاطرات و لحظات زندگیم می بینم. تلخ و شیرین، سخت و آسون، بی منت کنارم بوده بدون اون که حتی ذره ای از ناسپاسی های من گله کنه!!!

خدا رو شکر می کنم که هرگز تنهام نذاشت. نه خودش از دستم دلگیر شد و نه من رو تو این دنیای بی در و پیکر که برادر برادر رو می کشه و پدر از عشق پسر می گذره، تنها و بی کس رها کرد. خدا رو شکر می کنم که هر وقت دلتنگ می شم و دلم هوای باریدن می کنه، شونه هایی هست که با اطمینان خاطر بهشون تکیه بدم و قلب مهربونی هست که غصه هام رو بی تردید باهاش قسمت کنم. خدا رو شکر می کنم که دور و برم رو دوستای خوب و با معرفت و خانواده ای دوست داشتنی و محترم گرفتن که هر وقت ذره ای به خوشبختی ام شک می کنم، به یاد اونها میوفتم و آروم می گیرم. به یاد لبخند مادرم که به دنیایی می ارزه. به یاد صحبت های پدرم که مثل آب رو آتیشه. به یاد خواهر و برادرم که هیچ وقت پشت خواهر کوچولوشون رو خالی نکردن و همیشه همراه و همدم من بودن. به یاد محبتای سنا که همیشه منو شرمنده می کنه! به یاد الهام که به داشتن دوستی به این فهمیدگی افتخار می کنم. به یاد قلب پاک و مهربون فریماه که همیشه به یادشم. به یاد لحن غزل که معجزه می کنه. به یاد همه ی دوستای خوبی که تک تکشون برای من مهمند و با تمام وجود از بودن در کنار اونا احساس خوشبختی می کنم.

دلم می خواد این خوشبختی رو فریاد بزنم. بگم و بگم حتی اگه دنیا از فریاد من خسته بشه. حتی اگه هیچ کس نخواد صدای منو بشنوه.

از خدا می خوام که کمکم کنه تا بتونم جواب مهر و محبتای سنا رو به خوبی بدم و همون طور که اون مونس خیلی خوبی برای منه، من هم همراه خوبی براش باشم. از خدا می خوام که الهام، فریماه، غزل، مهشاد، مهرنوش و همه ی دوستان گلم رو موفق و شاد کنه و هیچ وقت لبخند با لباشون غریبه نشه.

سنای گلم، با تمام وجود دوستت دارم و از خدا به خاطر نعمتی مثل تو تشکر می کنم.

الهام عزیزم، امیدوارم همیشه موفق باشی و ازت متشکرم که در سالی که گذشت، خیلی چیزهایی رو که تا اون موقع برام بی معنی بودن، معنا کردی.

فریماه مهربونم، خیلی مخلصیم! فقط می تونم بگم بهترینی!

غزل با احساسم، از داشتن دوستی به فهمیدگی تو افتخار می کنم و خیلی دوست دارم.

پریسیما ی خوبم که گاهی میای و به من سر می زنی، هرجا که هستی برات آرزوی خوشبختی می کنم.

نیلوی نازنینم، خیلی خیلی به فکرتم و دوستت دارم.

و همه ی دوستای گلم که شاید این مطلب رو نخونن، اما می خوام بدونن که خیلی دوسشون دارم و برای تک تکشون ارزش و احترام خاصی قایلم.